Luxeprobleem
De motormannen (en vrouwen) zijn een reislustig gezelschap. Als we niet met de motor op pad zijn toeren we graag met een camper, een cabriolet of lekker of de fiets. Zelfs varen is geen uitzondering en ook onder water met een fles perslucht op de rug weten wij ons prima te vermaken.
Het motormannen weekend plannen ……… dat is soms een hele klus !
Donderdag 1 5 mei– Bollenstreek – Texel
Donderdag 15 mei.
We verzamelen op om 09:00 uur bij Erik, waar de koffie op ons wacht. Dit strakke tijdstip heeft alles te maken met een afspraak van vanmiddag, waarover later meer.
De route naar Den Helder wordt onderbroken door de nodige verwarring wanneer Erik rechtsomkeert maakt, terwijl we nog maar net vijf minuten onderweg zijn. Op deze weg zijn bijzonder weinig plekken om te stoppen en het duurt even voordat we Erik kunnen bellen. Dat bellen kan overigens prima via de headsets/intercomsystemen die we allemaal hebben, maar om onderweg te bellen moet je wel de bediening via het navigatiesysteem of voice dialing hebben geactiveerd.
Maar ja, bellen naar Erik had toch al geen zin, want dat was juist de reden van zijn rechtsomkeer: hij was zijn telefoon kwijt. Om het nog gekker te maken: die telefoon had André van Erik zijn motor zien vallen en van het asfalt opgeraapt.
Een belletje naar het thuisfront maakt veel duidelijk en Erik kan met een gerust hart richting Den Helder om weer aan te sluiten bij de groep. Tsja, misschien moeten we die intercoms toch maar eens met elkaar koppelen. Een dilemma, want praktisch contact via de intercom zal waarschijnlijk een hoop onzinpraat opleveren.
We zijn op tijd in Den Helder voor de overtocht naar Texel en inmiddels ook weer compleet als groep. De overtocht duurt slechts 15 minuten. Motorman René heeft altijd het echte vakantiegevoel zodra er een stukje gevaren is. Dus deze kan hij alvast afvinken voor deze vakantie. Varen is varen, dus René zit als een gelukkig mens op de motor. Of zou dat met de bestemming van vanmiddag te maken hebben? Maar daarover later meer.
Aangekomen op het eiland toeren we naar Den Hoorn om even te kijken waar de zus van Anton woont. Helaas is zij niet thuis vanwege werkzaamheden op het vasteland. Voor de lunch rijden we via een kronkelweg door de duinen naar Strandpaviljoen Paal 9. Ik krijg bijna het gevoel door Schotland te rijden, zo midden in de natuur. Nou ja, bijna dan. Naast het eilandgevoel houdt de vergelijking ook wel op.
Via het plaatsje De Koog rijden we noordwaarts voor een bezoek aan de vuurtoren van Texel. In de vuurtoren mogen we onze helmen en tanktassen achterlaten bij de bewaker, die belooft zich over de veiligheid van onze spullen te ontfermen. Dat maakt de klim van 118 treden iets comfortabeler. Het uitzicht is geweldig, zeker met het mooie weer van vandaag. Vlieland lijkt je bijna aan te kunnen raken op een afstand van slechts 2,5 kilometer. De vuurtoren zelf, ook wel vuurtoren Eierland genoemd, is gebouwd in 1863. Tijdens de Tweede Wereldoorlog liep de toren schade op tijdens de Georgische Opstand, waarna hij in 1948 werd hersteld met een extra muur om de bestaande toren. Op een paar plekken kun je tussen de oude en de nieuwe muur doorlopen en zijn de kogelgaten uit de oorlog nog zichtbaar. Op 35 meter hoogte kom je op de oude plek van de vuurtorenwachter, een plek die tot 2009 in gebruik is geweest voordat alles werd geautomatiseerd. De klim is absoluut de moeite waard.
Texel Bierbrouwerij
We zetten koers naar ons hotel in Den Burg. We zijn hier al vroeg in de middag om voldoende tijd te hebben voor een bezoek aan de Texelse Bierbrouwerij, de reden van ons strakke tijdschema vanmorgen. We zijn verstandig en nemen een taxi. Een leuke rondleiding door de brouwerij en een nog leukere nazit op het terras, waar we ons ontfermen over de bierkaart. Toch nog wat nieuwe ontdekkingen gedaan in het assortiment van de Texelse brouwerij. En nu is René helemaal gelukkig… Of is dat nog van het varen?
De taxi levert ons veilig af bij ons hotel. In Taveerne De Twaalf Balcken doen we ons tegoed aan een rijkelijk gevulde dis. Nieuwsgierig als we zijn onderzoeken we de lokale horeca in café De Slok, toepasselijker kan de naam toch niet.
Terug in ons hotel sympathiseren met de Schotten, die tenslotte ook op een eiland wonen, en schenken we een afsluitende single malt in. We verkeren daarna al snel in droomland over stormbokjes, springtij en motoren.
Vrijdag 16 mei Elfstedentocht deel 1
Vandaag starten we met het eerste deel van de Elfstedentocht. Daarvoor moeten we natuurlijk eerst overvaren en rijden we via Den Helder en de Afsluitdijk naar Harlingen voor een koffiestop in een poffertjesrestaurant. Nou, doe er dan gelijk maar een portie van die zoete lekkernij bij!
De schaatsroute start in Leeuwarden, maar wij beginnen in Harlingen. Het gaat ons om de route en de elf steden natuurlijk. Bij gebrek aan een stempelkaart bedenken we een alternatief. In het kader van goed documenteren – op advies van onze projectmanager André – maken we een foto bij elk plaatsnaambord van de elf steden. Dus stoppen we even bij het bord Harlingen: check.
Franeker is vlakbij, ook check.
Voort naar de meest noordelijke plaats van onze tocht: Dokkum.
Hier, in deze landelijke omgeving, heb je nog royaal de ruimte – of anders gezegd: wat een leegte. Hier en daar een boerderij en de schaarse dorpjes zijn heel klein. In een van die dorpjes vinden we een café-restaurant naast de kerk en het gemeentehuis. Meer heb je niet nodig.
We volgen trouw de route langs Holwerd (ja, die van de boot naar Ameland) en rijden naar Dokkum. Helaas is het centrum beperkt toegankelijk door verschillende wegwerkzaamheden. Het ziet er gezellig uit en ik neem me voor hier eens terug te komen.
Op zoek naar de schaatsroute vinden we de beroemde Dokkumer Ee, waar we natuurlijk even willen kijken bij het bruggetje van Bartlehiem. Moet je wel aan de goede kant van het water rijden 😊. Maar dit is te leuk om voorbij te laten gaan, dus rijden we gewoon even heen en weer via Burdaad en komen aan de juiste kant bij de brug uit. Het dweilorkest “Kleintje Pils” uit de Bollenstreek is hier wereldberoemd geworden, dus alle reden om deze plek uitgebreid te documenteren.
We gaan verder en zoeken het Elfstedenmonument. Ook een brug, maar nu een kunstwerk. De brug is in zijn geheel bedekt met duizenden met de hand gemaakte tegeltjes, waarop in blauw glazuur de portretten zijn afgedrukt van schaatsers die ooit de Elfstedentocht hebben uitgereden. In de afgelopen eeuw zijn vijftien tochten gereden, waarbij duizenden rijders de finish hebben gehaald. Zij hebben zich met een (schaats)foto, naam en jaartal(len) van de tocht(en) die zij hebben uitgereden, laten vereeuwigen op het Elfstedenmonument. We vinden zelfs het tegeltje van onze huidige koning Willem-Alexander.
Lekke band
Wanneer we onze tocht vervolgen, bemerkt René een zachter wordende achterband waarvan een dikke schroef de boosdoener is. Snel de route naar Motorport Leeuwarden gereden, waar we om vijf voor vijf nog geweldig worden geholpen. Een nieuwe achterband voor de Suzuki! Dit zijn mannen met een groot motorhart. Zij zorgen ervoor dat ons motorweekend niet wordt verpest door een lekke band. Wat een toppers!
Opgelucht gaan we op zoek naar ons hotel: WestCord WTC in Leeuwarden. Het gezellige centrum van Leeuwarden is op loopafstand en zoals altijd weten we ons prima te vermaken met een hapje eten en een bruine kroeg, waar we één biertje hebben gedaan – of zoiets. Nou ja, we hebben in ieder geval één biertje gedaan!
Motoport Leeuwarden – Helden!!
Zaterdag 18 Mei– Erfstedentocht deel 2
Na een gezellige avond gaat een ontbijt met ei, spek en andere gezonde “light”-producten er wel in. Vandaag rijden we deel 2 van onze Elfstedentocht. Het weer is ons goed gezind: geen barre winterse tocht, sterker nog, het lijkt wel zomer. Vanuit Leeuwarden rijden we richting Sneek. Het lukt niet overal om exact de Elfstedenroute van de schaatsers te volgen, omdat er simpelweg geen wegen langs het water lopen.
Onderweg passeren we leuke kleine dorpjes waar de plaatsnamen tweetalig zijn weergegeven. In mijn helm probeer ik de Friese uitspraak en krijg er bijna kramp van in mijn kaken. Na de waterpoort in het centrum van Sneek zijn we al snel in IJlst, wat we natuurlijk allemaal documenteren. Deze kant van Friesland met z’n leuke dorpjes en mooie boerderijen spreekt mij wat meer aan dan het lege noorden.
Sloten, Stavoren, Hindeloopen: het ene plaatsje nog mooier dan het andere. Daar zijn wij niet de enigen in, en het is met deze drukte zoeken naar een terras voor de lunch, die we uiteindelijk in Workum vinden. Bolsward is de laatste plaats op onze lijst om af te vinken. Check. Toch rijden we nog even door naar Harlingen om het rondje compleet te maken en de plek is waar we overnachten in hotel Anna Casparii, prachtig aan de Noorderhaven in het centrum.
De motoren kunnen we parkeren in de garage bij motorvriend Lammert, waarmee we nog even gezellig een biertje doen en de verhalen van zijn Himalaya-motoravontuur aanhoren. Klinkt in de basis geweldig, maar de garantie op hoogteziekte en buikloop maakt mij toch minder enthousiast.
Na een goed restaurant belanden we in een lokaal café waar we ons prima vermaken en terugblikken op onze Elfstedentocht. Traditioneel sluiten we de avond af met een Schotse single malt op de hotelkamer. Slàinte en welterusten.
Een volle stempelkaart
Zondag 18 Mei – Harlingen - Bollenstreek
Relaxed ontbijt, het is tenslotte zondag. We plukken de motoren uit de garage bij Lammert en klikken de koffers op onze motorfietsen. In de loop der jaren zijn we allemaal uitgerust met “reislustige” fietsen, geschikt voor de nodige bagage en comfort. De motormannen worden ouder, en ons speelgoed steeds duurder. Omdat je laatste broek geen zakken heeft, genieten wij van het mooie leven – en wat lukt dat goed met vijf geweldige motorvrienden.
Onze traditie gaat terug naar 2001. Inmiddels is iets wat begon als een motorweekend vaker een week dan een weekend. Geweldig. We starten de motoren voor de terug route naar de Bollenstreek via de onderkant van Friesland en rijden via Lemmer en Emmeloord richting Amsterdam. Na de lunch rijden we het laatste deel over de snelweg naar huis en kunnen nog net de Formule 1 meepakken.
Morgen zit ik weer achter het beeldscherm van mijn pc in plaats van het windscherm van mijn motor – de dagelijkse gang van zaken. Maar wel voldaan met mooie ritten, leuke plaatsen, gezellige kroegjes, maar vooral geweldige vriendschappen van de Motormannen. Dit weekend pakt niemand ons af.
Waar zal het avontuur ons brengen in 2026?
